رباتیک

فردا اولین روز تدریس رباتیکه. پونزده ماهه میرم کلاس های رباتیک آریانا ور دست استاد میشینم که آموزش ببینم برای آموزش دادن. ترم اول شل کن سفت کن می رفتم. ترم دوم منظم رفتم. ترم سوم سر کلاس مکانیک نشستم. ترم چهارم سر کلاس الکترونیک یک و ترم گذشته سر کلاس الکترونیک دو. از تابستون شروع کردم به ساکت نبودن، با بچه ها ارتباط گرفتن و بالای سرشون رفتن. دو سری آزمایشی درس دادم و دیدم شبیه به ارایه های مدرسه و دانشگاه ست.

استاد خیلی بهم باور داره. خودم حس می کنم هندونه های جعلیه این تعاریف که زیر بغلم میذاره. خودمو هنوز باور ندارم. حس می کنم مسئولیت سنگینیه. حس می کنم باید خیلی مسلط تر از این حرف ها باشم. اما هی یاد عنوان کتاب قدرت شروع ناقص میفتم. استاد بارهای مختلف باهام حرف زده که می تونم. که شایسته م. که شکست نفسی نکنم. که کمال گرایی رو کنار بذارم. رو خودم کار کردم. رو اعتماد به نفسم. رو مطالبی که باید کار کنم و فردا اولین جلسه تدریس مستقلمه. استاد نیس و نمی دونم اگر جایی رو بلد نبودم چیکار کنم. شاید چون خودمون معلمامون رو زیاد جدی نمی گرفتیم فکر میکنم بچه ها هم جدیم نمیگیرن و اگر چیزی بلد نباشم به نظرشون خنگم. کلی هم با چت جی پی تی صحبت کردم که آروم بشم. فکر می کنم باید برم تو دلش و تا نرم چیزی درست نمیشه.

همیشه دوس داشتم تدریس رو امتحان کنم. اما خودمو استاد دانشگاه تصور می کردم یا دبیر ادبیات. اما الان قراره به بچه های 10 تا 13 سال رباتیک درس بدم. یه کم بهم نمیاد. اما خب وقتی که الترونیک میخوندم تو دانشگاه یعنی آینده م همچین چیزیه. خیلی ناخواسته وارد شدم و دوست دارم استاد رو روسفید کنم. حس کنه زحماتش به ثمر نشسته.

اونقدر همه چی این روزها قاطی پاتیه که فرصت واسه ننه من غریبم بازی نیست. وقت واسه ترسیدن نیست. فقط باید انجامش داد.

امیدوارم موفق شم.

اگر فردا که قدم اوله رو خوب بردارم برای جلسات بعد اعتمد به نفس میگیرم.

الهی به امید تو.

پ.ن: راجع به پست قبل یک ساله که اون فشارها تمام شد. یک ساله که تو خونه خودمم و وقتی درو می بندم و تنها میشم واسه تمام لحظاتش خداروشکر میکنم. که منو از اون حال نجات داد و به فرج و گشایش رسوند. به آرامش. به شارژ شدن اون خازن دشارژ شده. به ترمیم شدن. به خوب شدن زخم ها. الحمدلله کما هو اهله.